Najstarija psihijatrijska bolnica na svijetu je poznata po zvjerskom tretmanu mentalno bolesnih: PAKAO NA ZEMLJI: UMJESTO DA IH LIJEČE, DOKTORI IH DRŽALI U LANCIMA, TUKLI I NAPLAĆIVALI NJIHOVE MUKE!

Srednjovjekovne metode mučenja bile su svakodnevnica

Srednjovjekovne metode mučenja bile su svakodnevnica

Londonska Kraljevska bolnica Betlehem, poznata i kao Betlehemska bolnica i ludnica, počela je sa radom davne 1330. godine. Betlehem je bio dio Londona od 1247., prvo kao muški i ženski manastir Reda Betlehemske Zvijezde. Ubrzo nakon osnivanja, uprava je dozvolila liječenje mentalno bolesnih 1403. godine, ali je imala samo devet pacijenata. Tokom 15. i 16. stoljeća, počelo je intenzivnije zatvaranje mentalno oboljelih pacijanata, koje je tadašnje društvo potpuno odbacilo i prepustilo na nemilost okrutnom bolničkom osoblju i šokantnim životnim uslovima.

Ono što je uslijedilo je 500 godina torture, a ustanova koja je trebala učiniti sve kako bi ovim nesretnicima pokušala pomoći ili barem olakšati svakodnevni život, postala je sinonim za pravi pakao na zemlji, do te mjere da je riječ „bedlam“ dugo uopšteno korištena za „utočište za ludake“, a kasnije za scene buke i konfuzije.

Terapije često nisu imale nikakve pozitivne zdravstvene efekte

Terapije često nisu imale nikakve pozitivne zdravstvene efekte

ŽIVOT U LANCIMA
Betlehemska bolnica je sa radom počela kao mala institucija koja je u početku imala tek nekoliko pacijenata. Iako je bila Kraljevska bolnica, kontrolisao ju je grad London nakon 1557. godine. Svakodnevna uprava je bila u rukama korumpranih čuvara koju su dobijali novac za svakog pacijenta od njihovih parohija, esnafa ili rođaka.
Zgrada bolnice je izgrađena iznad kanalizacije, koja je često poplavljala spratove sa pacijentima koji su morali živjeti u nepodnošljivom smradu. Životni uslovi su bili i više nego očajni, a kako je broj pacijenata rastao, tako su se i povećavale torture koje je osoblje provodilo zloglasnim srednjovijekovnim metodama. Pacijenti su bili prikovani na zidove svojih ćelija željeznim ogrlicama, koje su ih držale prislonjenima uza zid i omogućavale tako malo kretnji da nisu mogli po noći leći na pod. Vrlo često oko struka pacijenta se nalazio metalni kaiš, kao i lanci na rukama i nogama, koji su bili dovoljno dugi tek toliko da se pacijent može hraniti iz zdjele. S obzirom da se u to vrijeme o prehrani znalo vrlo malo, načinu ishrane pacijenata se nije poklanjala nikakva pažnja, tako da su se obroci često sastojali od starog hljeba natopljenog slanom supom. Pacijente se smatralo životinjama i izrodima, koji ne obraćaju pažnju na to da li je hrana kvalitetna ili ne.

Pacijenti su većinu vremena provodili vezani u svojim sobama

Pacijenti su većinu vremena provodili vezani u svojim sobama

Mnogi pacijenti koji su svoje najgore dane života proveli u ovoj ustanovi, prema današnjim standardima uopšte nisu bili mentalni bolesnici, a svaki znak protesta ili otpora bi se odbacivao i smatrao simptomom bolesti.

BRUTALNE METODE „LIJEČENJA“
Početkom 1795. godine, na čelo Bethelma dolazi dr. Džon Haslam koji je ubrzo počeo provoditi svoje zvjerske metode. Naime, dr. Haslam je vjerovao da se ludilo može izliječiti samo kada se potpuno uništi volja pacijenta.
Iživljavanje i zlostavljanje pacijenata bila je svakodnevnica među bolničkim zidovima. Jednu od mnogih kontroverznih tretmana, pod nazivom „rotaciona terapija“, smislio je Erasmus Darvin, djed poznatog Čarlsa Darvina. Terapija uključuje pacijenta koji sjedi na visećoj stolici, koja se zatim počinje rotirati velikom brzinom. Iako na prvi pogled, ova terapija ne zvuči pretjerano loše, zamislite da se na stolici koja se okreće i po 100 puta u minuti, nalazite i po nekoliko sati. Jedini rezultat koju je ova terapija postigla je povraćanje, glavobolja i dezorijentisanost kod nesretnog pacijenta. Pod vodstvom dr. Haslama, okrutni doktori su bespomoćne pacijente redovno potapali u ledenu vodu, izgladnjivali i tukli, vjerujući da će im na taj način „osloboditi um od ludila“.

Tiraniju dr. Džona Haslama okončao je filantrop Edvard Vejkfild, kada je posjetio bolnicu 1814. godine, i u njoj zatekao šokantne prizore. Izglanjeli, izmučeni i lancima vezani pacijenti ležali su po podovima u vlastitom izmetu, veliki broj njih na samrti.

U bolnici se danas nalazi i muzej sa slikama i ličnim predmetima bivših pacijenata

U bolnici se danas nalazi i muzej sa slikama i ličnim predmetima bivših pacijenata

Najgori slučaj bila je sudbina izvjesnog pacijenta Džejmsa Norisa koji je Edvardu Vejkfildu otkrio da je vezan lancima, u svojoj sobi proveo 12 godina.
Mnogi od pacijenata nisu preživjeli torture, a njihova tijela su se davala doktorima u medicinske svrhe, jer porodica nesretnika često nije htjela imati ništa sa preminulim. Džon Haslam je ubrzo nakon toga otpušten, zajedno sa glavnih hirurgom Brajanom Krovterom, poznatog pod nadimkom „Mesar“.

LJUDSKI ZOOLOŠKI VRT
Možda najšokantniji aspekt rada bolnice Betlehem je ta da je ona bila potpuno otvorena za javnost. Tokom 18. vijeka, ljudi su se zabavljali tako da su išli da „gledaju luđake“, a za jedan peni su mogli ući u sobu vezanog pacijenta. Ulaz je bio besplatan prvog utorka u mjesecu, a posjetiocima je bilo dozvoljeno ponijeti kamenje i duge štapove kojima su udarali i maltretirali bolesnike. Ovakav vid razonode je bivao sve popularniji, pa je „Betlehemski šou“, 1814. godine, zabilježio čak 96.000 posjeta.
Bogati slojevi društva su svoje slobodno vrijeme provodili razgledavajući i smijući se pacijentima Betlehema, koji je postao jedna od najvećih londonskih turističkih atrakcija tog vremena. Ovakve posjete bile su toliko česte da je novac od prodatih ulaznica činio većinu bolničkog operativnog budžeta.

Humanitarni reformistički pokret uzeo je maha sredinom 18. stoljeća, kada su se skinuli lanci sa oboljelih osoba i s njima se počelo postupati kao s ljudskim bićima. Zahvaljujući boljem tretmanu, mnogi od njih su počeli pokazivati znakove oporavka, a neki su i potpuno ozdravili, i uspjeli su se ponovo uklopiti u društvo.
Kraljevska bolnica Betlehem je i danas u funkciji, i radi u sklopu fondacije „South London & Maudsley NHS“, koja pruža usluge iz oblasti mentalnog zdravlja. U bolnici se nalazi i mali muzej i odjeljenje za terapiju koje se fokusira na umjetnost. Odjeljenje ima i galeriju gdje su izloženi radovi sadašnjih pacijenata, ali i mnogo poznatih umjetnika koji su boravili u bolnici kao pacijenti.

POZNATI PACIJENTI BOLNICE BETLEHEM
 Lemuel Frensis Abot, britanski slikar portreta
 Hana Čaplin, majka Čarlija Čaplina
 Ričard Dad, poznati slikar viktorijanskog doba
 Džejms Hadfild, optužen za ubistvo kralja Džordža III
 Džejms Tili Metjuz, trgovac čajem i predmet prve psihijatrijske studije
 Džonatan Martin, podmetnuo požar u Sabornoj crkvi u Jorku
Edvard Oksford, pokušao ubistvo kraljice Viktorije i princa Alberta

(aura.ba)

Komentari

komentara

error: Content is protected !!