Legenda o stravičnom sovjetskom eksperimentu živi i danas: „Mi smo ludilo koje vreba u svima vama“

Nakon što je soba izluftirana od gasa i u nju pušten svjež vazduh, zatvorenci su bukvalno počeli preklinjati naučnike da im puste gas. Kada su vojnici ušli da izvuku zatvorenike iz sobe, subjekti su počeli da vrište, a isto se desilo i sa vojnicima koji su vidjeli šta se dešavalo u prostoriji

Krajem 40ih godina prošlog vijeka sovjetski naučnici su zarobili petero muškaraca koji su bili smatrani neprijateljima države od strane ruske vlade i izabrani da učestvuju u eksperimentu nedostatka sna. Cilj je bio da se kroz male doze nervnog gasa potisne potreba za spavanjem kod ljudi. Zatvorenike su zaključali u eksperimentalnu sobu sa mikrofonima kako bi mogli komiunicirati sa istraživačima. Naučnici su u sobu svakih sat vremena puštali nervni plin koji je zatvorenika držao budnim. U sobi su imali i knjige, toalet, čistu vodu i dovoljno hrane za jedan mjesec.

Zatvorenicima je prije ulaska u sobu rečeno da će biti oslobođeni ukoliko budu sarađivali i izdrže bez sna 30 dana. Svi su razgovori bili snimani a naučnici su primjetili da zatvorenici otvoreno pričaju o svom privatnom životu i traumama iz tek završenog rata. Poslije četiri dana bez sna, razgovor zatvorenika poprimio je mračniji ton.

„Ne želimo više da budemo oslobođeni“

Petog dana eksperimenta, naučnici su primjetili da su zatvorenici počeli da se žale na okolnosti koji su ih doveli tu gdje jesu i počeli su da se ponašaju paranoično. Kada bi razgovor utihnuo, mikrofoni su registrovali samo besmislene šapate koji bi trajali satima. Devetog dana bez sna, jedan od zatvorenika je počeo nekontrolisano da vrišti i trči po sobi, što je trajalo puna tri sata. Kada mu je glas konačno pukao, nesretnik je sebi pokidao glasne žice. Ostali subjekti nisu uopšte reagovali na njegovo ponašanje. Samo su nastavili da šapuću besmislice u mikrofone, optužujući jedne druge za izdaju.

Nakon što su prošla još tri dana, naučnici su bili zbunjeni jer iz sobe sa zatvorenicima nije dopirao nikakav zvuk. Prema potrošnji kisika bilo je jasno da su živi, a disali su kao da su izloženi velikom fizičkom naporu.

Od početka eksperimenta su prošle dvije sedmice, i s obzirom da je u sobi vladala mrtva tišina, naučnici su odlučili da se obrate zatvorenicima preko mikrofona kako bi izazvali bilo kakvu reakciju.

  • Otvorićemo sobu kako bismo testirali mikrofone. Lezite na pod ili ćete biti upucani. Ukoliko nas poslušate, odmah ćemo vas pustiti na slobudu – rekao je jedan od naučnika u mikrofon.
  • Ne želimo više da budemo oslobođeni – čuo se glas jednog zatvorenika.

Kako nisu dobili više nikakav odgovor, naučnici su odlučili da se vrata sobe sa zatvorenicima otvore u ponoć, petnaestog dana eksperimenta.

 „Moram da ostanem budan“

Nakon što je soba izluftirana od gasa i u nju pušten svjež vazduh, zatvorenci su bukvalno počeli preklinjati naučnike da im puste gas. Kada su vojnici ušli da izvuku zatvorenike iz sobe, subjekti su počeli da vrište, a isto se desilo i sa vojnicima koji su vidjeli šta se dešavalo u prostoriji.

Četiri zatvorenika bili su na rubu života i izgledali su kao zombiji, a na sredini su se nalazili dijelovi tijela petog zatvorenika. Pod je bio prekriven vodom i krvlju zatvorenika. Preživjelima su nedostajali veliki dijelovi kože a tragovi na prstima su pokazivali da su te povrede nanijeli sami sebi. Vojnici koji su ih izvlačili iz sobe suočili su se sa žestokom borbom. Jedan subjekat je ubijen, a ukupno je pet vojnika izgubilo živote te noći, uključujući i one koji su sedmicama nakon ovog događaja izvršili samoubistvo.

Jedan od zatvorenika bio je u veoma teškom stanju i doktori su odlučili da ga uspavaju. U krvi je imao tri puta više kiseonika nego što je uobičajeno. Drugi je operisan i spašen a nakon operacije doktori su ih pitali zbog čega i dalje žele da udišu gas.

  • Moram da ostanem budan – glasio je odgovor.

Službenik KGB-a naredio je da se subjekti vrate u eksperimentalnu sobu, a kada im je pušten gas, prestali su da vrište i da se otimaju. Naime, gas na njih više nije imao nikakvog efekta. Predposljednji preživjeli je umro čim je zaspao. Tada je komadant KGB-a preko mikrofona upitao posljednjeg zatvorenika:s „Šta si ti?“

Ovaj mu je odgovorio: „Mi smo ludilo koje vreba u svima vama, moleći da bude oslobođeno iz najdubljih kutaka tvog životinjskog uma. Mi smo ono što potiskujete u tišinu i paralizu kada odete u noćni počinak u koji mi ne zalazimo“.

Jedan od naučnika je tada izvadio pištolj i pucao zatvoreniku u srce.

I dok nekima ova priča djeluje nestvarno, poput scenarija za neki horor film, mnogi su uvjereni da se priča ili barem dijelovi nje temelje na stvarnim događajima.

 

Komentari

komentara

error: Content is protected !!