Krvava grofica Eržbet Batori: NAJSTRAVIČNIJI ŽIVI VAMPIR

“Ona je bila vampir. Po mišljenju nekih naših savremenika, ali i njenih, bila je najstravičniji živi vampir svih vremena.” Tako o mađarskoj grofici Eržebet Batori pišu sjajni poznavaoci vampirskih hronika, a lik “krvave grofice” fascinirao je i mnoge druge.

Događaji i ličnosti iz vampirskih legendi mnogima mogu ličiti na čistu izmišljotinu ili na izvitoperene detalje iz stvarnosti. Međutim, na osnovu mnogobrojne dokumentacije, sasvim je sigurno da je grofica Eržebet Batori, koja je živjela u XVII vijeku bila pravi vampir. I to, po mišljenju mnogih, najstravičniji živi vampir svih vremena!

Ovim riječima, započeli su svoju knjigu “U potrazi za drakulom”, Radu Floresku i Rejmond Mekneli. Ustvari, skoro da nema knjige ili studije o vampirima, a da se u njoj ne pominje i ova mađarska aristokratkinja, koju opisuju sa: “Bez krsta i svjetlosti”, “Sa pokvarenom i izopačenom dušom”.

O dozi okrutnosti i bluda kojom je bila natopljena ova neobična ličnost govore i riječi poznatog istoričara umjetnosti Lo Duke-a, koji kaže da bi se pred njom i surovi Žil de Re i markiz de Sad mogli sakriti od stida. Grofica Batori je ostavila utisak i na Žorža Bataja, koji o njoj piše u svom posljednjem djelu ‘Suze Erosove’. Ime ove krvave grofice pronalazi se i u dosijeu seksualnih rekorda, u kategoriji ‘Najčuvenija sadistkinja’, a navodi se podatak da je na najrazličitije i rijetko okrutne načine lišila života oko 600 djevojaka!

Ko je bila ova žena koja je na ovakav način ostavila krvave tragove u istoriji?

Drakulina rodica

Porodica Batori bila je jedna od najstarijih i najbogatijih u Transilvaniji. Jedan Eržebetin rođak, grof Đerđ Turzo, bio je mađarski premijer. Najpoznatiji Batori bio je, svakako, poljski kralj Stevan.

U knjizi ‘Vampiri’, Žan Pol Bur navodi da je Eržebet bila rođaka princa Vlada Drakule, gospodara Vlaške, primjećujući i kako je upravo motiv zmaja (Drakul, Drak – Zmaj) ukrašavao grbove i Batorijevih i Drakula.

Poslije udaje za grofa Ferenca Nadšdija, 1575. godine, Eržebet je sa mužem živjela u dvorcu Čejte, na sjeveroistoku Mađarske. Prije udaje za njega rodila je kćerku Anastaziju i smatralo se da je otac djeteta jedan od njenih sluga. Pošto je njen muž dosta vremena bio odsutan od kuće, Eržebet je svoje vrijeme provodila kod svoje tetke grofice Karle Batori, inače lezbejke. Tako je i sama počela da učestvuje u orgijama.

Njen muž Ferenc, bio je izuzetno opak čovjek koji je uživao u mučenjima, a kada bi bio kući, tome je podučavao i Eržebet, na njeno veliko oduševljenje. Njihovo omiljeno mučenje bilo je sa medom; Golu djevojku bi cijelu namazali medom, a onda bi je zavezali za jednu od košnica…

Inače, prava prekretnica u Eržebetinom životu nastupila je sa muževljevom smrću, 1602. godine, kada je ubijen. Postavši udovica, grofica je istjerala svekrvu i sluge pokojnog muža, a zatim počinje da vodi domaćinstvo po svojoj volji.

Kada puna krvi

Interesantna je svakako groficina ljubav prema krvi; jednom je ošamarila sluškinju tako jako da je ovoj potekla krv sa lica. Nekoliko crvenih kapljica kanulo je na grofičinu ruku. Ovoj se učinilo da je koža na tom mjestu dobila svježinu i novu mladost. Fascinirana time, a i pod dejstvom magijskih učenja o dejstvu krvi, Eržebet je odmah pozvala svoje sluge Nikarija i Torkoa. Ovi su svukli jadnu devojku, isjekli joj vene i iscijedili krv u kadu. Eržebet se okupala u kupki krvi, uvjerena da će joj to pomoći da održi ljepotu i mladost.

Tokom narednih deset godina Eržebetini saučesnici su nastavili da joj dovode nove žrtve, nedužne djevojke koje su pod raznim izgovorima namamljivane u krvavi zamak gde su služile za rituale cijeđenja krvi i kupanja u njoj.

Eržebet se često koristila mnogim sopstvenim izumima i spravama koje je sama izmišljala. Tako je bacala mlade djevojke u specijalni gvozdeni kavez koji je unutra imao oštre šiljke; kavez bi objesila o tavanicu u sredini sobe i sjela ispod njega – kako bi uživala u tuširanju toplom krvlju koja je odozgo kapala!?

Ledeni kipovi

Takođe, zimi, grofica je ostavljala vani na minusima gole djevojke, koje bi prethodno zalila vodom. Uživala je gledajući ih kako se jadnice pretvaraju u ledene skulpture.

  1. godine, Eržebet je otvorila akademiju u svom zamku, sve u cilju dobijanja što mlađih i ‘svježijih’ devojaka. Na ovu ‘akademiju’ su imućni roditelji slali svoju djecu da bi se učila lijepim plemićkim manirima, međutim… rijetki su oni koji su uspjeli preživjeti njena mučenja i kasapljenja.

Inače, njeni uposlenici od straha nisu smjeli nikome reći šta grofica radi. Tako je proteklo skoro deset godina da istina o njenoj svireposti izađe van zidina njenog dvorca.

Jedna od nesuđenih žrtava uspjela je, naime, pobjeći prije nego što će biti zaklana. Kralj Matias II bio je obaviješten o slučaju, a grof Turzo, guverner provincije i Eržebetin rođak, lično je komandovao odredom vojnika pri upadu u dvorac, u noći 30.decembra 1610. godine. U glavnoj sali zamka on je sa užasom pronašao jedan unakažen leš – mrtvu djevojku bez kapi krvi, i drugu, živu, kojoj je tijelo bilo pokriveno malim rupama. U kuli zamka vojnici su otkrili i izvjestan broj živih devojaka, sa ranama po sebi.

Grofica je, nakon toga, stavljena u kućni pritvor, u samom dvorcu. Suđenje je održano naredne godine. Okrivljeni su priznali svoje zločine i tako potvrdili sve jezive priče koje su se u međuvremenu isprele oko cijelog slučaja.

Na spisku koji je vodila lično grofica, nalazila se brojka od 650 ubijenih djevojaka.

Iako je za nju tražena smrtna kazna, ona nikada nije izrečena. Grofica je osuđena na doživotni zatvor u samici; njen dvorac su zazidali i kroz mali otvor joj dostavljali hranu.  Četiri godine kasnije nađena je mrtva, a njeno tijelo je zazidano u jedan dio dvorca.

Vampiri danas

Tako je okončan život žene koju su kasnije nazvali ‘najstravičnijim živim vampirom svih vremena’. Uostalom, često se insistira i na podatku da je ova istinita priča bila itekako poznata i Englezu Bremu Stokeru, koji je prije više od jednog vijeka, napisao poznati roman ‘Drakula’, jedno od klasičnih djela evropske i svjetske književnosti i uzor mnogim kasnijim produktima takozvanog horor žanra.

Očigledno, slučajevi stvarnog vampirizma postojali su oduvijek i bez sumnje postoje i danas.

Najpoznatiji od savremenih, autentičnih krvopija su Džon Hejg, londonski vampir koji je sa svojom aktivnošću počeo 1944. i na suđenju je proglašen potpuno uračunljivim i svjesnim svojih postupaka. Tu je zatim hanoverski vampir, Fric Harman, odgovoran za smrt nekoliko stotina dječaka, kao i dezeldorfski vampir Peter Kurten, o čijoj je nevjerovatnoj “karijeri” Fric Lang snimio film ‘M’, sa Peterom Loreom u glavnoj ulozi. Svi su oni sa uživanjem pili krv svojih žrtava.

Postoje, međutim, i oni kojima su ipak draži mitovi o vampirima od istinitih detalja o savremenim krvopijama. U SAD postoje razna udruženja i klubovi kao, ‘The Cout Dracula Fan Club’ ili ‘Vampire Information Exchange’, a u Elmharstu, Njujork, postoji i Centar za istraživanje vampira. Tamo se kaže da moderni vampiri ne ujedaju žrtve, već ih posijeku na pogodnom mjestu. Po njima, pogrešno je vjerovanje da se vampiri mogu zaustaviti bijelim lukom ili raspelom. Raspelo je vampirima nebitno, jer najčešće nisu pripadnici nijedne vjerske zajednice, a luk im smeta samo ako ga žrtva jede, jer time mijenja hemijski sastav krvi, što vampira odbija.

U svakom slučaju, ako sumnjate na nekog od svog susjeda da je vampir, ili ste primijetili da rijetko danju izlazi van, pripremite glogov kolac. Kažu da je djelotvoran kad se zabije u srce. Ali, onda i za policiju pripremite neku ubjedljivu priču…

(aura.ba)

Komentari

komentara

error: Content is protected !!