Kako je ime francuskog književnika Marquisa de Sadea,po kome je nazvan sadizam, postalo sinonim za perverzije i ljudsko zlo: Uzor modernim psihopatama!

Smatra se da su uzor najvećim psihopatama i zločincima novije svjetske istorije bila upravo književna ostvarenja ozloglašenog markiza. Njegovo, sa stanovišta etike bolesno i iskrivljeno viđenje svijeta, moralnosti i seksualnog zadovoljstva, koje je u svojim djelima zagovarao, pustilo je korijene u umovima mnogih ubica u proteklih dva i po vijeka.

Marquis de Sade je bio konjički oficir u Sedmogodišnjem ratu. Proveo je oko 30 godina u zatvorima, na kraju i u ludnici.

U svojim djelima je opisivao mračne porive za psihičkim i fizičkim mučenjem: od čovjekovog prava na “apsolutni egoizam” i naslađivanje u tuđim mukama pa do ubistva iz seksualnog užitka.
Smatra se da su uzor najvećim psihopatama i zločincima novije svjetske istorije bila upravo književna ostvarenja ozloglašenog markiza. Njegovo, sa stanovišta etike bolesno i iskrivljeno viđenje svijeta, moralnosti i seksualnog zadovoljstva, koje je u svojim djelima zagovarao, pustilo je korijene u umovima mnogih ubica u proteklih dva i po vijeka. Zbog toga je danas većina psihologa, psihijatara i sociologa mišljenja da je “neprevaziđeni klasik francuske erotske književnosti” indirektno odgovoran za više ubistava nego bilo koji pojedinac u istoriji čovječanstva. Tako je ime markiza De Sada, po kome je nazvan sadizam, postalo sinonim za perverzije i ljudsko zlo.

“Vojvoda se pri večeri usudio da tvrdi kako je, ako se sreća sastoji u potpunom zadovoljavanju svih čulnih zadovoljstava, teško biti srećniji nego što su oni sada. ‘To što govorite nedostojno je jednog razvratnika’, reče Tvrtko. ‘Kako možete da budete srećni kad možete da se zadovoljite svakog trenutka? Sreća se ne sastoji u uživanju, nego u želji, u kidanju kočnica koje se suprotstavljaju želji. Dakle, mogu li sreću da nađem ovde gdje treba da poželim pa da mi se sve pruži?..” (Sade, I, 153-154)

Vrijeme njegovog rođenja i odrastanja pada u doba predrevolucionarnog Pariza, koji je sredinom  18. vijeka bio leglo poroka i korupcije. Markiz de Sad je porijeklom iz starog provansalskog plemstva. Njegova porodica je bila u srodstvu sa kraljevskom kućom Konde. Otac mu je bio dvorski diplomata, klasno i seksualno veoma liberalan: spavao je sa raspusnim plemkinjama, ali i sa dječacima uličarima. Majka, porijeklom iz aristokratske ali osiromašene porodice, tiha i povučena osoba, službovala je kao dvorska dama princeze de Konde. De Sadov kontakt sa roditeljima prekinut je već u njegovoj četvrtoj godini kada ga šalju u Vensen, stricu Abu de Sadu od Ebruija, svešteniku koji je istovremeno održavao seksualne veze sa markizama, služavkama i prostitutkama.
Okolnosti pod kojima je De Sad odrastao potvrđuju u velikoj mjeri ispravnost frojdovskih teorija o ranom djetinjstvu kao ključnom periodu u formiranju čovjekove ličnosti.

“Ali filozofija, Justin, nije umijeće tješenja slabih, jedini joj je cilj dati duhu ispravnost i iskorijeniti iz njega predrasude. Ja nisam utješan, Justin, ja sam istinit…”

Svoje bizarne zamisli Fransoa de Sad počinje da primjenjuje u praksi tokom 1763. godine. Neposredno prije toga napušta vojsku za vrijeme velikog Sedmogodišnjeg rata, u kojem stiče ugled i poštovanje, kao i čin kapetana, zbog ekstremne hrabrosti, iako je pouzdano utvrđeno da je konstantno posjećivao bordele i pravio ogromne kockarske dugove. Uz odobrenje kraljevske porodice ženi se kćerkom sudije, plemkinjom Rene-Pelaži de Lone de Montrej koja mu obezbjeđuje još viši položaj u društvu, tako da markiz postaje upravnik nekoliko francuskih provincija.

Tada, dolazi do De Sadovog moralnog posrtanja, sa čim će u neraskidivoj vezi biti i njegova kasnija književna slava. Već nakon mjesec dana braka imao je ljubavnu vezu sa tada čuvenom glumicom Labuvazan i pozivao je prostitutke u svoj dom u Arkiju.

Brojna seksualna iživljavanja i zlostavljanja

Inspirisan bujnom ali bolesnom fantazijom, obogaćenom ratnim iskustvom, De Sad na ovim ženama isprobava svoje sadističke teorije. Neke od njih su bile spremne da se podvrgnu markiževim prohtjevima, ispoljavajući nevjerovatan stepen mazohizma, ali su se neke žalile vlastima da ih je Donaten seksualno zlostavljao, zbog čega je plemić poslat u zatvor u Vensanu. Poslije nekoliko nedjelja De Sad je uz pomoć jakih veza koje je imao među uticajnim ljudima pušten. Ubrzo se, međutim, vratio starim navikama, bez obzira što mu je supruga rodila dva sina i ćerku.

De Sad je osuđen na smrt i zatočen u tvrđavu Muala. Pod nerazjašnjenim okolnostima uspio je da pobjegne iz ropstva i sakrije se sa suprugom u njihovom zamku. U to vrijeme Rene-Pelaži je bila u potpunosti pod njegovim utjecajem i postala mu oduševljeni partner u perverzijama. I ona je 1776. godine učestvovala u skandalu u kojem je Fransoa maltretirao i seksualno zlostavljao maloljetne dječake. Tada su markiz i markiza proglašeni opasnim državnim neprijateljima.
De Sadova supruga je utočište potražila u manastiru, a markiz je pobjegao sa njenom sestrom Anom, inače novom ljubavnicom, u Italiju.

Žrtva surovosti koju je zagovarao

Godinu dana kasnije, 1777, ljubavnici se nepromišljeno vraćaju Francusku, pa je De Sad uhapšen u Parizu, odakle ga preko tamnice u Vensanu prebacuju u zloglasnu Bastilju. Boraveći u najstrašnijem francuskom zatvoru toga doba, markiz postaje žrtva okrutnih čuvara i drugih zatvorenika i na svojoj koži osjeća surovost čiji je bio zagovornik. Prinudna i duga izolacija je omogućila markizu da razradi svoju bogohulničku filozofiju u pisanom obliku. Na jednoj rolni papira dugoj 12 metara napisao je svoje čuveno djelo, objavljeno tek 115 godina poslije njegove smrti, “120 dana Sodome”.
Pišući pamflete u korist revolucije, Fransoa zadobija povjerenje nove vlasti i poslije kraćeg vremena postavljen je na čelo jednog od revolucionarnih komiteta. Uprkos svojoj aristokratskoj krvi markiz De Sad postaje uzoran i poštovan građanin Sad. Ipak, ironija sudbine ga dovodi opet skoro do pogubljenja. Robespjer ga osuđuje na giljotinu zbog “nedopustive umjerenosti”, jer je bivši markiz naprasno počeo da kritikuje neobuzdanu brutalnost nove francuske vlasti! Ali i ovom prilikom je De Sad spasio živu glavu.

Na dan smaknuća 26. jula 1794. godine, usljed birokratskog haosa, pogubljenje je odloženo za dva dana. A upravo 28. jula iste godine bez suđenja će biti smaknute vođe revolucije Robespjer i Sent-Žast, tako da je De Sad poslije mjesec dana bio pomilovan.

Bonaparta: Trebalo ga ubiti pri rođenju

Nakon revolucije, Markiz je ostao bez aristokratskih privilegija, pa je sa mladom udovicom, glumicom Mari-Konstans Knesnet živio veoma siromašno. U to vrijeme napisao je, između ostalog, i djela “Nova Žastin” i “Julijine povijesti” zbog kojih će 1801. godine biti proglašen za umno poremećenu osobu. Smješten je u ludnicu u Šarantonu.

Kada je Napoleon pročitao tu knjigu, naredio je da se markiz De Sad nikada ne pusti iz duševne bolnice, ostavljajući u svom službenom izvještaju jednu zanimljivu bilješku: “Ovog ludaka je trebalo ubiti još kada je rođen. Sada je kasno. Njegovo prokleto djelo nanijeće mnoge patnje mnogim ljudima u budućnosti”.

Umro je 2. decembra 1814. godine. Njegov sin je nakon toga posjetio bolnicu, pokupio očeve rukopise i spalio ih. Naknadno je otkriven De Sadov testament koji je pisan devet godina prije markiževe smrti. U njemu je zahtijevao da mu se tijelo sahrani u naznačenoj šikari na njegovom imanju, a da se na grobu zasadi hrast tako da, vremenom, drvo pusti snažno, razgranato korijenje.

Napisao je: “Tragovi mog groba moraju nestati sa lice zemlje, jer laskam sebi da ću ostati u pamćenju ljudi”. Bio je očigledno više nego svjestan svog utjeaja.

Sahranjen je na groblju sa hrišćanskim obredom, a iznad groba je postavljen kameni krst na kojem nije bilo urezano njegovo ime. Ubrzo nakon sahrane grob je otvoren, a leš ukraden. De Sadova lobanja je kasnije došla u posjed jednog frenologa koji ju je navodno pregledao i rekao da je pripadala čoveku “nježnog temperamenta koji je volio decu”.

Markizova astro karta

Uran dispozitor IV na 13* Jarca u konjunkciji sa Wegom (al-Vaki onaj koji pada, u Srednjem vijeku je bila poznata i kao Vultur Kadens ili Padaju… Moreći Grifon – Lešinar … u 0* Uranom daje kritičnost, žestoke strasti, mnogo dobitaka i gubitaka, mnoštvo otvorenih i prikrivenih neprijatelja, nesrećnu ili nasilnu smrt) 180* Saturn na 22* (ubiti)….Saturn je na Zvijezdi Castor, brutalnoj zvijezdi.

Dispozitor Sunca – Merkur na 18* (takozvani “đavolji stepen”) Bika u opoziciji sa Plutonom : pomračenje svijesti.
Hiron na 18* Blizanaca u osmom polju u kvadratu sa Mesecom – poremećen um, duša, uz Veneru na 27* u konjunkciji sa  Saturnom na 22* Raka u 180* Uran – pedofilija, nastranost….

Zauvijek zapamćen po zlu (vrh desete kuće na 22* Lava), ali i po novom pravcu u književnosti (Sunce 0 Jupiter), prognanik i progonitelj (Saturn u opoziciji sa Uranom, u kvadratu sa Marsom – sve u fiksnim znacima i padajućim poljima)….Rob i robovlasnik…
Pluton u Prvom polju, u paran-kvadratu sa Mjesecom, ipak daje tu “maničnu potrebu za razaranjem, duše, žene, stomaka, kažnjavanje majke i sl…” a paran-opozicija sa Merkurom vladarom osme kuće – nasilje nad djecom, seksualnu frustraciju (vladari prve i osme kuće u angularnom položaju, još Merkur na 18*…

Jupiter u osmom polju rijetko šta dobro donese. Sjetite se Grace Kelly  (November 12, 1929 at 5:31 AM in Philadelphia, PA (USA); takođe Jupiter u VIII, pa dugovi (a ne prihodi) partnera, saobraćajna nesreća u kojoj gubi život i slično, nije jedina, ali recimo, Catherine Deneuve  (Oct 22, 1943 01:35:00 PM GMD -01:00 Paris,FR 002E20'00”48N52'00”) opet Jupiter u VIII, a vladar XI – stariji brat, sestra…prigrljeni rukama smrti…i tako redom…

(Astrolog: Jovana Lučić-Gajić/aura.ba)

Komentari

komentara

error: Content is protected !!